şehrin senden önce alev aldığı hikayeler muhakkak vardır köşeye atılmış bavullarda,
nasıl anlatılacağı nereden başlanacağı bilinmeyen mucizeleri gerçekleştirenlere bak,
kadim yalanlarına düğümlenmiştir ,
bir adım atsan...
soğuk...

Yalnız

sahi,
onca boşluğun ardından
hangi tren kabul eder bizi?

Bu sefer

hesabı önceden kesilmiş bir masada oturmak gibi geçiyor mevsimler, kime sorsan kuşların meskeni belli, sanki bütün şehir birlik olmuş kundaklamaya çalışıyor kendi peronlarını.

sen bana hiç bakma, intihar edenlerin anısını yaşatmak için parkları yağmalamaya ben başlamadım, suça teşvik ettiğim söylentilerine ise bu kış cevap vermeyeceğim.

sonra yine sokaklar...yine kediler...

"kalemlerini toprağa göm" dedikten kaç yıl sonra sokak çocukları kemiklerini kırdı inan bilmiyorum, sadece uçları sararmış fotoğraflar, tahta bavullar ve hastaneler hakkında bilgim var.

ki bilirsin, ben güzel susarım, öyle umulmadık yerlerde susarım ki, hikayemiz sonsuzluğa mühürlenir.

Şimdi;

kuralları tekrar gözden geçirelim; ben, zamanında iş yapmış her namlunun sıcaklığı ile bileklerimi keseceğim, sen sokak köpekleriyle girdiğin kavgada kendi kanında boğulacaksın...itinayla...

hatta bütün bunlar öyle bir şölenle yapılacak ki, uzak ülkelerden bana hediye olarak getirdiğin her bir ceset hayran olacak kendi yarattığımız tufana...
nuh saygıyla selamlayacak bizi.

gel zaman git zaman çizgilerimize toz yağacak, katedilerek katledilmiş bütün inkarlarımızı dünyanın en ıssız köşesinden denize bırakacağız, geriye saçlarımız külleri kalacak.

anlaşalım,
sen mektuplarını kanınla mühürle, ben her mektubun için, bir ağaç yakayım.

unutma;
haritası önceden çıkarılmış
hiç bir kara parçasında
kaybolamazsın...





sular...
özgürlüktür.

"...bana moral ver bal kabağı
sanki hiç derdin yokmuş gibi..."


yaz
ankara/2010

Söz

bir çilingir sofrasında
adından kendini çıkarabildiğin gün,

tüm kuşlar üzerine
yemin ederim ki;

tüm sessiz harflerini
geri vereceğim.

sesinde
söyleyemediğin
sözcükler
kalmasın
diye.


Haziran/2010

Bütün bu çöl zamansızlığının,bu ağır yapış yapış ve çürümüş hikayenin sokak köpekleri,orospular ama en çok cüzzamlılar arasında başlamış olması sizlere çok şaşırtıcı gelmemeliydi çok janti baylar ve pek makyajlı bayanlar.

Uzak kavimlerinin lanetlerine denk gelmek gibidir açamadığınız kapıları kapatamamak.

Pek tabi şehrin sizi hangi sokakta vuracağını bilmenizin de size bir üstünlük sağlamayacağını da unutmamanız gerekmekte.

En azından biz hala trenlerin masumluğuna inanarak ve ceplerimizde işaretlenmiş haritalarla düşeceğiz asfalta,ölümümüzü anlamaya çalışırken vazgeçeceğiz intihar planlarımızdan.

Ölü doğan çocuklar gibi buruşuk, mor-mavi bir gökyüzü altında sonsuzluğu düşleseniz kaç yazar.

Kalabalık masaların kaybolmuşluğunda tetiği çekmedikçe, ya da en güzeli içtiğin kadehi kundaklaklamadıkça,mevsim normallerinde terk edileceksiniz.

hepiniz


Gün gelecek
hikayeniz
sizden ayrı
sizden başka
bir anda
hükmünü sürecek
ve
Siz
vazgeçeceksiniz